Hey allemaal,
Hierbij weer even een update over het Zuid Amerikaanse leven :).
Samenvatting:
Santiago – Lima – Arequipa – Yunpuyo – Isla del Sol – La Paz
Lange versie:
Laatste weken stonden in het teken van afscheid nemen. Voelde ontzettend dubbel, aan de ene kant weet ik dat het geen echt afscheid is, omdat ik zowel in Lima en Arequipa terug kom, aan de andere kant ook juist wel, je sluit toch wel weer een periode in je leven af. Daarnaast natuurlijk ook afscheid nemen van Dre, die in een week geprobeerd heeft Peru te ontdekken (en wat volgens mij nog aardig gelukt is ook… 🙂 )
Ook nog de kans gehad om een bruiloft in Peru mee te maken. Beto was uitgenodigd (twee mensen van Aiesec gingen trouwen) en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Het was toevallig ook nog eens een Nederlandse jongen die met een Peruaans meisje ging trouwen. Wel weer grappig om met een aantal Nederlanders te spreken. Had verwacht dat het veel traditioneler was, maar de receptie leek vooral op een Amerikaanse bruiloft uit de films. Enige wat verschillend was… er werd op salsa gedanst.
Afgelopen dinsdag vertrokken richting Bolivia. Tip gekregen over een “goede” busmaatschappij… wat bleek, bijna een uur te laat vertrokken, geen beenruimte en ook nog via een omweg naar Puno. Daar aangekomen gelijk weer een andere bus genomen om naar de grens met Bolivia gegaan. De grens is echter alleen open tot 8 uur savonds (7 uur Peruaanse tijd), dus gestrand in een of ander grensdorpje. Achteraf gezien ook wel weer leuk ze zijn, daar totaal geen toeristen gewend, dus een goed beeld kunnen krijgen van het echte leven aan Lake Titicaca. Lake Titicaca ligt op de grens van Peru en Boliva en is volgens de lonely planet, wel het hoogste meer ter wereld en ook weer niet. Daarover geen uitsluitsel, wel zeker weten dat het op 3810 meter ligt.
De volgende ochtend de grens overgestoken. Er was nog net een poort gebouwd, maar verder eigenlijk totaal niet duidelijk. Ene gebouwtje in, stempel halen, volgende gebouwtje in, ander stempel halen, grens over, formuliertje halen en stempel krijgen en dat was het. Prima… en dus in Bolivia!
Daar naar Copacabana vertrokken en s’middags een hike gemaakt langs het meer. Ontzettend gave uitzichten gezien en tegen het eind van de middag met een boot naar Isla del Sol vertrokken en daar blijven slapen. De volgende dag het eiland verkent en weer ontzettend gave uitzichten gezien, het landschap hier blijft echt zo ontzettend uitgestrekt en indrukwekkend, je voelt je ontzettend nietig op dat soort momenten.
De avond naar La Paz vertrokken. Dachten dat het een rechte weg was, totdat in een keer werd gezegd dat we moesten uitstappen. Niemand had een idee wat er nou precies aan de hand was, zagen alleen dat we weer bij het water waren. Bus in een soort van boot, uiteindelijk bleek dat we een kaartje moesten kopen om in een kleinere boot weer het meer over te steken. Toch wel typisch dat niemand hier wat vanaf wist en ook niks was verteld. Aan de overkant de bus weer gevonden en kon de reis verder gaan. In de bus een aantal mensen uit Brazilie, Argentinie en Ecuador ontmoet, daarmee naar hetzelfde hostel vertrokken en vandaag nog even de stad mee in geweest.
Bolivia is het armste land van Zuid Amerika, maar tot nu toe voor mijn gevoel wel redelijk vergelijkbaar met Peru. Het blijft onvoorstelbaar, omdat het land ontzettend rijk is aan grondstoffen, echter ontzettend veel geld verdwijnt naar het buitenland. La Paz betekent letterlijk de rust of de vrede, dat is alleen echter niet helemaal het geval. Eind dit jaar of begin volgend jaar vindt er een referendum plaats over een aantal veranderingen in de grondwet. Evo Morales is de eerste indigenous (afstammeling van de originele bevolking) president van Bolivia en wil een aantal hervormingen doen o.a. om de indigenous meer rechten te geven. En natuurlijk bij elk referendum zijn er voor- en tegenstanders. De stad is nu ook vol met posters, schilderingen etc. met Evo Si. Er is nu iets meer politie en leger op straat dan normaal, maar verder merk je er eigenlijk niet zo veel van. Ik heb me dan ook nog geen moment onveilig gevoeld.
De stad ligt in een kom omringt door bergen. Net zoals vele delen van Zuid Amerika is hier nou niet echt een stedenbouwkundig beleid. Er worden dus veel huizen tegen de berg opgebouwd en het schijnt dat er tijdens het regenseizoen ontzettend veel huizen ook weer instorten.
Ingebakken in de cultuur in het zuiden van Peru en Bolivia is het kauwen van Coca bladeren. Vanuit de UN is het verzoek gekomen op het te verbieden, maar zowel Bolivia als Peru hebben gezegd hier niet aan toe te kunnen geven. Het hoort hier bij de manier van leven. Je kan hier dus ook overal coca bladeren of coca thee kopen. Nog even voor de duidelijkheid, van coca bladeren kan je cocaïne maken, maar van het kauwen op die bladeren of het drinken van de thee merk je eigenlijk niks. Dus wees gerust, ik hoef nog niet naar de CA (Coca Anonymous).
Geen exacte plannen over de rest van de reis, weet alleen dat ik op 11 november in Lima moet zijn om mijn zus en moeder op te halen! Blijft dus nog even een verassing tot de volgende blog :).
Liefs!
Karin
PS: inmiddels voor het eerst cavia gegeten… de smaak is niet zo bijzonder, de manier waarop het geserveerd wordt wel, inclusief hoofd en poten etc..
PS2: sefan heeft een betere camera, meeste fotos heeft hij dus, die komen allemaal nog..